Reisverslag

Nederland

Richard en Geartsje, 30 november 2007
Nederland , Groningen

Laos, Thailand en weer thuis

Zoals jullie al hebben kunnen lezen, zijn we al weer een tijdje in Groningen. We hebben een goede, maar lange terugreis gehad en we hebben best wel een beetje last gehad van een jetlag.
Maar nu zijn we weer een beetje gewend en is het tijd voor ons laatste reisverslag.
In ons vorige verslag konden jullie lezen dat Geartsje vrijwilligerswerk had gevonden in Vang Vieng. Zou ze dan toch nog juf Geartsje worden. Omdat Geartsje dolgraag door wilde gaan met het lesgeven en dat niet helemaal Richard’s roeping is, is Richard verder door Laos gaan reizen. Zou Richard zich tot de nieuwe Marco Polo hebben ontpopt en de nog niet door de toeristen ontdekte plekjes op de kaart heeft gezet. Jullie kunnen het allemaal in ons laatste reisverslag lezen.
In een dorpje vlakbij partytown Vang Vieng heeft Geartsje Engelse les gegeven aan kinderen van 5 tot 13 jaar en daarnaast nog als barkeepster in de bar die we samen met nog een paar andere vrijwilligers hebben opgezet. 2 dingen die ze nog nooit heeft gedaan, wie weet staat het goed op je CV als er straks weer naar een baan gezocht moet worden……
De eerste week verbleef ze daar met Richard op de Organic Farm. De organic farm ligt aan de Nam Song rivier. Op deze rivier wordt veel getubed en de farm is het beginpunt van het tuben. Het tuben is een groot feest, langs de route zijn een stuk of 8 bars met een houten stellage waarvan je in het water kunt ‘swingen’. Het tuben gaat natuurlijk niet zonder het nemen van een aantal alcoholische versnaperingen. De organic farm is een boerderij waar de famous mulberry wordt gekweekt. Van de bessen wordt jam en wijn gemaakt en van de bladeren wordt thee gemaakt. Ze verbouwen daar ook nog heel veel verschillende soorten tropische vruchten en groenten en ze houden ook dieren (varkens, kippen en geiten). De plaatselijke bevolking werkt op het land en ze leren daar hoe ze op organische wijze landbouw moeten bedrijven. Ook toeristen kunnen hier komen werken, maar dan als vrijwilliger. Je kunt hier verschillende dingen doen, namelijk op het land werken, Engelse les geven en werken in de door ons opgezette bar.
Op een avond zaten we met een groepje vrijwilligers bijelkaar en kwamen we op het idee om een bar te beginnen waar mensen die gaan tuben dan een Mojito (een cocktail bestaande uit lime, mint, rum, ijs en sodawater) en een aantal andere organische drankjes (bananalikeur, mulberrywijn, starfruitwijn, mulberryshake) kunnen drinken. Het geld wat er met deze bar wordt binnengehaald wordt besteed aan het ondersteunen van de arme gezinnen in de dorpjes rondom de farm en voor het verbeteren van het lesprogramma van de Engelse les. De bar werd een groot succes. Zo groot zelfs dat de eigenaar van de organic farm een permanente bar heeft laten bouwen. Ondanks dat Geartsje zich had voorgenomen niet meer langer dan 2 uur achter elkaar te gaan werken aan financiële zaken achter de computer en zittend op een stoel, heeft ze het toch niet kunnen laten. Ze heeft voor de bar een administratief systeem opgezet. Richard was voor een paar dagen het commerciële brein; tijdens 1 van de beste dagen in de historie van de bar, was hij de hoofdbarman. Toen hij na een week de farm had verlaten, stortten de verkopen in.
Daarnaast kon je ook meewerken in het teaching programma. Op het moment dat wij er waren, waren er een paar vrijwilligers voor een langere periode (een jaar of een half jaar). Die hebben hun eigen klas(en). En natuurlijk zijn er ook vrijwilligers die wat korter blijven (een paar dagen of een paar weken) en die assisteren de vrijwilligers die er langer zijn en blijven. Er wordt dagelijks les gegeven aan 8 verschillende klassen (2 in de ochtend, 5 in de middag en 1 in de avond). De indeling van de klassen is of op leeftijd of op niveau. Alle lessen duren 1 uur, zijn (behalve de lessen in de ochtend) vrij toegankelijk en de kinderen hoeven er niet voor te betalen. Dat is maar goed ook, want er zijn in de dorpjes best veel arme gezinnen.
Geartsje haar klas had les van half 5 tot half 6 ’s middags. In de 1e week stond ze alleen voor de klas en in de 2e en 3e week deed ze het lesgeven samen met Jo uit USA en Maggie uit UK. Geartsje gaf les aan zo’n 35 kinderen van 5 tot 13 jaar. Er waren vooral veel kinderen tot een jaar of 9, sommigen kunnen zelfs nog niet eens lezen of schrijven. Met z’n 3-en hebben we de kids heel wat kunnen leren. Voornamelijk woordjes, spelletjes en liedjes die te maken hebben met familie, tijd, dieren, hobby’s, vruchten, richtingen en transport. We hebben veel getekend, bootjes en vliegtuigjes gevouwen, tikspelletjes gedaan en de kinderen hebben zelfs de vogeltjesdans geleerd. De kinderen waren erg beweeglijk, als ze een seconde verveeld zijn, gaan ze door de klas rennen of lopen het lokaal uit en in. Het aanleren van de nieuwe woorden gebeurde vaak doordat de leraar wat op het bord tekent met de woorden in het engels erbij en dan moesten de kinderen het op een vel papier overnemen. Zo bleven ze in ieder geval ook op hun plaats zitten. Voor de kinderen was het best wel lastig om de Engelse woorden op te schrijven, omdat de letters van het alfabet in Laos niet bestaan uit letters zoals wij ze kennen; hun alfabet lijkt wel wat op het Arabisch. Het lesgeven was erg leuk. De kinderen waren zo schattig, lief en vooral erg blij. Als je de klas binnenkwam dan gingen ze allemaal staan met de handen in ‘bidstand’ en riepen in koor “Sabaidi!!!!!!!!!” (hallo!). En als de les afgelopen was, dan droegen ze alle spullen die je mee had genomen naar het busje dat ons weer naar de farm bracht. En ze bleven net zolang zwaaien totdat je helemaal uit het zicht was. Hoe langer je bezig bent met lesgeven (voorbereiden en voor de klas staan), hoe beter dat het ging. De les voorbereiden gebeurde aan de bar, dat viel prima te combineren. Met een Mojito komende de beste ideeën naar boven! Geartsje dacht bijna aan een carriereswitch, maar heeft besloten dat toch maar niet te doen. Maar wie weet verandert ze nog van mening. In die 3 weken was er een vast vrijwilligersgroepje met mensen uit verschillende delen van de wereld: Hekla uit IJsland, Chris en Maggie uit UK, Jo uit USA en Miki uit Australië. We hebben zelfs een personeelsdag gehad met z’n 6-en: we zijn wezen tuben. Er was toen dus een dagje geen bar en dat hebben we ’s avonds in de “stad” wel gehoord. De tubers hadden ons gemist, ja we zijn in korte tijd populair geworden. Je wordt zelfs herkent op straat. Die 3 weken in Vang Vieng en omstreken waren om nooit te vergeten. Dat is wat Geartsje gedaan heeft, maar Richard heeft natuurlijk ook niet stil gezeten in die 2 weken.
Richard heeft de eerste dagen alleen doorgebracht in Vientiane, waar hij met monniken heeft gepraat. Naar een dorpje is geweest waar een dorpje is waar een kudde wilde olifanten leeft, helaas heeft hij deze niet gezien. Hij heeft in 2 dorpjes in de binnenlanden bij families overnacht. De gastvrijheid was enorm en het eten simpel maar lekker. De slaapplaats was beide keren op de veranda van het huis, in de buitenlucht. Een lange nacht is onmogelijk omdat het leven er om 5.00 uur in de ochtend al begint. In Pakse heeft hij het bootracefestival meegemaakt. Dit is een kleurrijk geheel waarbij de hele stad feest viert. Het lijkt een beetje op koninginnedag in Nederland. Veel bier en lao lao moest er gedronken worden met medereizigers en toeristen.
Beide hebben ze het bootracefestival meegemaakt. Richard in Pakse en Geartsje in Vang Vieng en Vientiane. Dit festival wordt jaarlijks in alle grote plaatsen van Laos die aan een rivier liggen gehouden. Er worden wedstrijden gehouden met grote kano’s waar zo’n 30 man in kunnen (ze zijn niet zo groot als die enorme kano’s in Sumatra). Het festival duurt een paar dagen en begon al op de vrijdag. Overal is muziek, hele oude kermisattracties, marktkraampjes, foodstalls, en ga zo maar door. Op vrijdagavond werden er drijvende bloembakjes met brandende kaarsen en wierrook op de rivier losgelaten. Dat was wel een mooi gezicht, al die lichtjes in het donker. Op zaterdag in Vientiane was het echt een gekkenhuis. De straat langs de Mekong stond vol met kraampjes en het zag er zwart van de mensen. Ook wel westerlingen, maar ook enorm veel Laossenaren. Je keek je ogen uit. De muziek stond megaluid en overal gebeurde er wel wat. Op deze dag was ook de finale van het bootracen. Het feesten ging door tot ’s avonds half 12 en toen was het ook bijna doodstil. Op zondag was het festival eigenlijk voorbij; er waren nog wel een paar kraampjes, maar er werd voornamelijk opgeruimd. En dat moest ook wel, want het was een enorme bende.
Na 2 weken zonder elkaar geweest te zijn (natuurlijk wel regelmatig contact via e-mail), heeft Geartsje de nachtbus vanuit Vientiane (de hoofdstad) genomen en 10 uren later stond ze als wake-up call naast het bed van Richard in Pakse.
Samen zijn we een dag later met de bus naar het plaatsje Tadlo op het Bolaven plateau gereisd. Het regende deze dag, dus helaas konden we die dag niet zoveel doen. Maar een dag later was het dan droog en hebben we samen een tochtje gemaakt op een olifant. Richard had het dus al een keer ervaren hoe het is om op zo’n enorm groot en sterk beest te zitten, maar Geartsje nog niet. Hobbelend op de rug van de olifant zijn we door een dorpje, door water en door het bos gewandeld. Als de olifant ergens niet langs kon, schroomde zij niet om een boom te ontwortelen. In Tadlo zijn we ook al een deel van onze bagage kwijtgeraakt; we hebben alle kleren die we niet meer gingen gebruiken weggegeven. Hebben we tenminste wat ruimte in onze tas voor alle souvenirs. Daarna zijn we via Pakse naar het eiland Ko Chang in Thailand gegaan. Dit was een erg lange reis, het heeft ons bijna 30 uur gekost om er te komen. We hebben ons op Ko Chang rustig kunnen voorbereiden op onze thuiskomst. Met andere woorden we hebben voornamelijk in de hangmat gelegen, op het strand liggen zonnen, een beetje in de zee gezwommen en vooral veel fruitshakes gedronken. We zijn nog nooit zo lui en onderuitgezakt geweest en het was heeeeerlijk. Na zo’n 6 dagen niets doen, hebben we de bus gepakt om naar de plek af te reizen waar we onze reis ook begonnen zijn: Bangkok. We hebben dit keer geen guesthouse gezocht in de buurt van Khao San Road (het backpacker walhalla). Natuurlijk zijn we wel een paar avonden in het walhalla geweest. Als je voor de 2e keer naar Bangkok gaat, kijk je er heel anders tegenaan. Je bent nu bestand tegen de temperatuur, tuk-tuk-drivers, kleding- en juwelierverkopers en de uitlaatgassen. Het was dan nu ook een stuk relaxeter om door Bangkok heen te wandelen en te reizen. In de 3 dagen die we in Bangkok hebben doorgebracht, hebben we gevuld met winkelen, winkelen en nog eens winkelen. We zijn op de grootste markt in Bangkok geweest. Erg veel kleding, schoenen, schilderijen, houtsnijwerken; kortom alles wat een toerist mogelijk zou kunnen inslaan. De dag erna zijn we naar de grootste shoppingmall in Bangkok geweest; op zoek naar een dikke trui voor in de trein naar huis. Want in Nederland is het zo’n 30 graden kouder. Tijdens onze laatste avond zijn we nog op stap geweest en probeerden we het tijdstip om naar ons guesthouse te gaan zo lang mogelijk uit te stellen. Maar ja, op een gegeven moment vallen de ogen dicht en dat moet je wel. We hebben een geweldige en indrukwekkende tijd gehad in Zuid-Oost Azie. Een reis om nooit meer te vergeten. Wie weet gaan we volgend jaar wel weer……!

En kijk ook nog even naar de eerdere berichten, want er staan nog wat extra foto´s bij.

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag